Costa Rica

Erik van Roekel                                                         

In 2001 zijn we 2,5 week in Costa Rica geweest. We hebben de NBBS self drive tour Costa Verde uitgekozen met een extra dag in San Jose en 2 extra dagen in Samara. Het grootste gedeelte van de vakantie hebben we eigen gelegenheid het land doorkruist met een 4 wheeldrive.

Costa Rica is een land dat je bezoekt vanwege de natuur; prachtige natuurgebieden, actieve vulkanen en bijzonder mooie planten en dieren. Ruim 150 foto’s gemaakt waar je op deze site enkele afdrukken van ziet. We hebben de hoofstad San Jose bezocht, prachtige wandelingen en boottochten gemaakt in het regenwoud rondom Torteguero, het gebied rondom de vulkaan Arenal bezocht, fraaie trails gelopen in Monteverde en aan het einde van de vakantie heerlijk uitgerust in Samara.

Het land is uitstekend op eigen gelegenheid te bezoeken. Koop de Lonely Planet van Costa Rica, zorg dat je een beetje kennis hebt de Spaanse taal en je redt je prima. Met reizen per openbaar vervoer heb ik geen ervaringen maar volgens de toeristen die we spraken is dit prima te doen. Mocht je zelf een auto huren, zorg dan absoluut voor een 4 wheeldrive. Het wegenstelsel van Costa Rica is rondom de natuurgebieden ronduit slecht. Mede dankzij het feit dat het wegdek vrij slecht is, kom je sporadisch een bus met toeristen tegen en is het vrij rustig in de natuurgebieden, dus laten we hopen dat men geen asfaltwegen gaat aanleggen.

San Jose  
4 mei 2001: Rond 11.00 uur vertrekken we van Schiphol voor een 21 uur durende reis naar Costa Rica. We vliegen met United Airlines eerst naar Chicago waar we zo’n 3 uur moeten wachten op de volgende vlucht met United Airlines naar Mexico City voor een stopover en tot slot door naar San Jose, de hoofstad van Costa Rica. Hoewel de reistijd dus vrij lang is, valt het ons uiteindelijk redelijk mee.

5 mei: 1.15 AM landen we op San Jose aangekomen. Helaas is onze koffer er niet ! Dus geen toiletspullen en een tekort aan kleding. We balen. Bij de balie van UA een Bagage Claim Report ingevuld, zodat men met de speurtocht kan beginnen. Rond 02.00 uur komen we moe en gestresst aan in Hotel Europe in San Jose. De volgende dag verkennen we San Jose. Een vrij grote niet al te schone stad met de nodige zwervers en bedelaars in bepaalde wijken. Weinig echte bezienswaardigheden en achteraf hadden we hier niet  een extra dag hoeven te boeken.

We besluiten in verband met de vermiste koffer wat nieuwe spullen te kopen, om in elk geval te kunnen douchen en schone kleding aan te kunnen trekken.

6 mei: Voor de zoveelste maal maar weer eens gebeld met United Airlines. De koffer is vermoedelijk terecht en staat nog op Chicago Airport. De koffer wordt verzonden naar San Jose en zal morgenochtend rond 1 uur aankomen. United Airlines kan de koffer rond 10 uur morgenochtend in ons hotel bezorgen. Helaas vertrekken we reeds om 7 uur naar Torteguero en daar hebben we wandelschoenen nodig die in de koffer zitten. Dus besluiten we midden in de nacht zelf de koffer te halen.

We eten bij Vishnu, een vegetarisch restaurant die op diverse plaatsen in San Jose zit. Lekker en ook voor de vleesliefhebber een bezoekje waard. In een internetcafé voor $ 1 per uur nog even emailtjes met de laatste informatie naar Nederland verstuurd.

Torteguero  
7 mei: Om 6.45 uur worden we opgehaald voor 3 dagen Torteguero. Met een busje rijden we 2 uur naar de steiger waar we vervolgens nog 1,5 uur met de boot varen om in Mamaba Lodge te Torteguero te eindigen. Onderweg hebben we voor het eerst een ontbijt op z’n Costa Ricaans: Roerei en Gallo Pinto. Dit laatste is een gerecht van rijst en bruine bonen. En geloof het of niet, het smaakt lekker! Onderweg maken we al goed kennis met Costa Rica; een grote spin (bij het toilet van Rio Dante ons restaurant), de poison arrow frog (knalrood met blauwe pootjes), luiaards, cacaoboontjes geproefd en dwars door een bananenplantage gereden.

Mawamba Lodge is een waar paradijs. Na 2 uur rijden en 1,5 uur varen zijn we er. De lodge is ook alleen per boot te bereiken en ligt midden in het regenwoud. Erg fraaie plek met lekkere hangmatten aan het water. Vanaf deze lokatie maken we de komende dagen diverse tochten per boot of wandelend door het regenwoud, onder begeleiding van Olga onze gids. Maar vandaag doen we het rustig aan: een boottochtje naar Torteguero en een wandeling over het strand terug.

8 mei: Nog voor het ontbijt maken we onze eerste tocht door het regenwoud. We zien o.a.: Diverse soorten apen, veel vogels, enkele kaaimannen, een toekan en we zien een kapokboom. Tijdens de boottocht in de ochtend regent het echter. Het is nog steeds warm en dus erg vochtig. Zo vochtig dat mijn fotocamera het die ochtend niet doet, helaas.

Rond 9 uur zijn we terug op Mawamba voor een heerlijk ontbijt met veel vers fruit, ananas, meloen, papaja en heerlijke verse vruchtensappen. We gaan met een lekker boek richting de hangmatten om eens lekker tot rust te komen. Aane het einde van de ochtend maken we nog een wandeling door het regenwoud en ‘s middags maken we nog een een fraaie boottocht door smalle riviertjes. De boot is uitgerust met 2 motoren. De electrische motor is erg stil wordt gebruikt in de kleine riviertjes. Erg indrukwekkend om vrijwel geruisloos door het prachtige regenwoud te varen.

9 mei: we hebben beiden last van diarree. Het valt nog wel mee, maar omdat we vandaag met de boot terug gaan, nemen we wat medicijnen om de zaak te stoppen. Terug in Hotel Europe in San Jose bellen we naar Nederland. De verbinding is slecht en voor 10 gulden per minuut houden we het dan ook kort. Bij Pizza Hut gegeten. De portier moet uitleggen aan het keukenpersoneel dat men toch echt een vegetarische pizza hebben, tja we zijn in Costa Rica.

La Fortuna   
10 mei: Rond 8.30 uur wachten we in de lobby van Hotel Europa op onze auto. We worden echter opgehaald door een busje om alles op kantoor bij National Rent a Car te regelen. Oeps.. dat wordt dus zelf de weg terugvinden naar ons hotel in het drukke San Jose.  Het hotel vinden we, een beetje tot onze eigen verbazing, vrij gemakkelijk terug. We ontbijten bij Spoon: Gallo Pinto, Salata de Fruto’s, Jugo de Naranja, croissant en een espresso.

Rond 10.30 rijden we via een fraaie route naar Luigi Lodge, ons hotel in La Fortuna. Onderweg rijden we over een hoge brug van zo’n 3,5 meter breed en voorzien van houten planken. Halverwege de brug zijn de planken gebroken en is de weg slechts 2 meter breed met daarnaast een dik gat in de brug. Voor en achter het gat een zware geel geverfde steen om het verkeer te waarschuwen. Onze eerste spannende ervaring met het wegenstelsel van Costa Rica. Na een ritje van zo’n 150 kilometer komen we rond 14.30 aan in La Fortuna. We checken in en gaan richting Tabacon Resort. Je kunt daar baden in pools die verwarmd worden door de vulkaan, variërend in temperatuur. Ik zit te lang onze een waterval van 40 graden en ben een paar minuten misselijk, maar na te zijn afgekoeld is er niets meer aan de hand.

11 mei: 5.30 uur op. Luigi vergeet ons te wekken, maar ik wordt om precies 5.30 uur wakker. We willen vroeg op om de vulkaan te bezoeken en de natuur te zien ontwaken. Helaas de top van de vulkaan is in de wolken en dus niet te zien. We rijden een rondje en zien wel allerlei andere dieren, zoals apen en een fors aantal gieren.

We ontbijten rond 8.30 bij Luigi. Natuurlijk het tico ontbijt, want dat bevalt ons prima. Vooral de Salsa de Lizano bij de gallo pinto bevalt prima. Na het ontbijt richting Ecocentro Danaus. Een butterfly Farm waar we veel zien: diverse planten (citronellagras, koffie, cacao, oregano, mint, orchideeën, passievrucht, limoen, ananas) en dieren (krokodil, diverse vogels, fraaie vlinders en een aantal kikkers).

Hierna een rondje gereden. We dachten rond het meer Laguna d’ Arenal te kunnen rijden, maar door de hobbelige weg, zou dit veel te lang duren. Onderweg zien we weer van alles: white-nosed coati, die helaas zijn neus maar niet richting camera wil draaien, howler monkeys, diverse vultures nabij een afgrond waar het stinkt naar rottend vlees, een tayra (lijkt om een otter, maar behoort tot de wezelachtigen) in de boom.

Olga, ons gids op Torteguero, had er ons al voor gewaarschuwd, maar we maken het nu zelf mee: al kijkend naar een groepje apen, loopt een mannetje heel zachtjes en sluw naar een tak vlak boven ons, om daarna naar beneden te piesen. Dankzij Olga hadden we de truc op tijd door.

Rincon de la Vieja 
12 mei: rond 02.30 uur wordt ik wakker. De vulkaan is geheel zichtbaar! Samen kijken we naar de fraaie vulkaan en zien ook de lava naar beneden stromen. Helaas te donker voor een foto, maar een mooie belevenis.

We gaan richting BuenaVista Lodge, onze volgende overnachting. Het blijkt een soort ranch te zijn inclusief koeien en paarden rondom blokhutten, waar we dus in overnachten. De koeien en paarden grazen letterlijk voor je deur. Via een 15 kilometer lange hobbelige bergweg bereik je de lodge.

De hele rest van de dag gelezen en uitgerust. We slapen die nacht slecht: continu vreemde geluiden van beesten, apen die schreeuwen, vogels die de vreemdste geluiden maken etc.

13 mei: we worden rond 6.30 wakker van een vreemd geluid voor onze deur. Eén van de paarden staat op een metertje afstand van de voordeur te grazen. Die ochtend ermaken we ons in nabijgelegen resort. Je kunt daar baden in pools van verschillende temperaturen en je laten insmeren met modder, dat alles in een omgeving waar de modder af en toe letterlijk kookt vanwege vulkanische activiteiten. Ik bezoek zelfs een natuurlijke sauna: een houten hutje op palen, boven een pruttelende en kokende modderpoel.

3 dames rond de leeftijd van 50 jaar hebben volgens ons bikini’s aan die toch echt niet meer kunnen op die leeftijd. Even later ontdekken we dat één van de dames van oorsprong Belgische is en 20 jaar in Costa Rica woont. Nu maar hopen dat haar gehoor niet meer zo goed is…

De middag luieren we in onze blokhut. Al met al valt Buenavista Lodge tegen. Je bent gekluisterd aan de lodge en daar is weinig te ondernemen. 
 
Monteverde 
14 mei: we staan vroeg op, we hebben het wel gehad met de Buena Vista Lodge. Rond 8.30 naar Monteverde. De routebeschijving blijkt niet goed te zijn. Na enige navraag (mijn jaartje Spaans komt weer eens van pas) vinden we de juiste weg. Monteverde bereiken we via een 25 kilometer lange hobbelige weg, maar het hotel El Establo is stukken beter dan Buenavista. We checken rond 11 uur in. We leveren wat was in bij de lokale wasserij en gaan Santa Elena en Monteverde verkennen.

Midden in Santa Elena komen we 3 Nederlanders tegen. Tja, waar je ook gaat of staat de Nederlanders pik je er vrij snel uit en dit stel (in volledige tropenuitrusting inclusief petje) helemaal ! We wisselen wat tips uit.

We bezoeken een lokale kaasfabriek waar je ijs kunt kopen en vanachter glas een kijkje kunt nemen in de fabriek. Leuke lokatie en opnieuw blijkt de Lonely Planet zijn geld dubbel en dwars op te leveren, zonder dit boek hadden we dit nooit gevonden.

15 mei: We gaan vanochtend een Skywalk doen. Een wandeling over zeer hoge hangbruggen, zodat je vanaf de toppen van bomen het regenwoud kunt bekijken. De wandeling van ruim 1 uur is erg de moeite waard. En het valt mee, het is niet erg eng, je moet alleen niet vlak achter elkaar in de pas gaan lopen op zo’n brug want dan begint het geheel redelijk te schudden.

’s middags kopen we kaartjes voor het Reserva Biologica Bosque Noboso Monteverde. Een park van zo’n 24.000 hectares waar je diverse wandelroutes kunt lopen, dwars door het regenwoud. Na een kort regenbuitje is het zo vochtig dat we midden in het regenwoud, dwars door wolken lopen. Ik heb last van zeer kleine vliegjes die bijna niet te zien zijn, maar ondanks hun omvang verdomd pijnlijk prikken. De regenbui heeft de Mosiguard-bescherming weggespoeld, want na dit opnieuw te hebben aangebracht verdwijnen de lastige vliegjes.

’s avonds eten we bij Las Palmaras in Monteverde. We lopen terug naar het hotel en komen een spin tegen van het formaat vogelspin. Het beest loopt gewoon over straat, vlak langs het restaurant. Gevolg: het halve restaurant staakt het eten en staat met de neuzen tegen het glas de spin te bewonderen. Blijkbaar is dit voor de lokale bevolking toch ook uniek.

Samara  
16 mei: Na het tico ontbijt rijden we over de hobbelige weg richting Liberia. We nemen de Ferry Tempisque. Een ferry over de Rio Tempisque, hetgeen de nodige kilometers scheelt en een leuke belevenis is.

In Nicoya proberen we bij een 3-tal geldautomaten geld op te nemen, maar geen van de drie accepteert de giropas. Dat wordt dus zuinig met cash doen en veel met de creditcard betalen. Moet wel lukken.

In Samara is het bloedheet, zelfs het hotelpersoneel vind het erg warm. We duiken dan ook meteen in het zwembad.

17 mei: na een continental ontbijt dit keer (hetgeen stokbroodjes met jam blijken te zijn) rijden we riching Playa Carillo, volgens de Lonely Planet een “postcard perfect beach”. Dat is iets te overdreven, maar het is er wel mooi. Palmbomen en een wit strand van zo’n kilometer voor ons tweeën. Er is weinig schaduw en we rijden rond 12 uur terug naar het hotel voor een duik in het zwembad. Even later ontmoeten we Dave en William. Vader en zoon (9 jaar) uit Canada met rugzak door Costa Rica trekkend.  

18 mei: We worden wakker met een helderblauwe lucht en felle zon. We gaan opnieuw naar Playa Carillo en namen Dave en William mee. Na enkele uurtjes strand wordt het wat bewolkter en gaan we terug richting hotel. Samen met Dave zitten we wat te ouwehoeren met het personeel van het hotel en die blijkt even later sinasappeltaart en tres leches als dessert voor ons te kunnen regelen. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen !

Rond 18.00 uur regent het pijpenstelen ! Een stortbui van zo’n 10 minuten. Na de bui zien we vuurvliegjes. Vrij klein vliegjes die veel licht kunnen produceren. Vreemde ervaring om die beestje te zien vliegen.

19 mei: Laatste dagje Samara. Bij het tico-ontbijt is het al erg warm. Het strand is bijna niet uit te houden en je verbrand je voeten aan het zand. Dus keren we halverwege de dag terug richting hotel. Bij ananas (een lokale soda/eettentje) genieten we samen met Dave en William van een verse vruchtensalade.

Met Dave en William afgesproken dat ze met ons meerijden richting San Jose. Halverwege stappen zij uit voor de bus naar Monteverde.

20 mei: we vroeg wakker. Het heeft veel geregend vannacht, overal liggen bloemblaadjes op de grond. Na het gefotografeerde tico ontbijt, we moeten toch echt bewijzen dat we ’s ochtends aan bonen en rijst zaten, vertrekken we samen met Dave en William richting Ferry Tempisque.

Helaas komen we twee agenten tegen met lasergun die beweren dat ik exact 90 km/u zou hebben gereden waar je 60 mag. Ik geloof hier weinig van, volgens mij mag ik hier 90 rijden en exact 90 op de lasergun is ook verdacht. Maar er hangt een boete van $75 dollar boven ons hoofd. Maar die boete moet je bij de bank betalen. En het is zondag en we zitten in het vliegtuig voordat er ook maar een bank open is. Haha. De agenten vragen hoeveel cash we bij ons hebben. Zo’n 6 US dollar, want de geldautomaten zijn onvriendelijk in deze regio van Costa Rica. Hahaha. Dus mogen we even later zonder boete doorrijden. Hahahaha, muchas gracias. Maar toch maar wat beter opletten op de voor agenten waarschuwende lichtsignalen van tegenliggers.

Het Hotel Europe en ook het kantoor van National Rent a Car vinden we zonder problemen. Na het herstellen van onze cashsituatie bij de geldautomaat sturen we even later de laatste informatie naar Nederland via een internetcafé.

21 mei San Jose: 02.15 uur wake up call. Bij het vliegveld treffen we bij de incheckbalie toevallig Chi Li Lin, dezelfde medewerkster van United Airlines die ons hielp toen op 5 mei onze koffer miste op San Jose. Als compensatie voor het ongemak geeft ze ons een gratis upgrade naar First Class voor de vlucht San Jose -> Chicago. Erg aardig! Dus worden we omringd met de nodige extra service, ruimere zitplaatsen, tafellinnen, porseleinen kopjes en echt bestek. Een hele prettige ervaring.

Zoeken